KobeAI
Kobe is een labradoodle. Een paar maanden oud, een bos zwarte krullen, oren te groot voor haar kop, en een talent om precies de verkeerde schoen te vinden. Ze woont bij Richard en zijn gezin, en vanaf de eerste dag was ze het middelpunt van alles: de kinderen, oma, de vrienden die langskwamen. Iedereen wilde iets tegen Kobe zeggen. En eerlijk? Kobe leek altijd iets terug te willen zeggen.
Op een avond, half voor de grap, kreeg Kobe een eigen mailadres. De bedoeling was klein: dat het gezin haar een berichtje kon sturen en dat zij, in haar eigen scheve hondenstemmetje, terugmailde. Wat er daarna gebeurde had niemand verwacht.
Want Kobe onthield dingen. Ze vroeg hoe de spreekbeurt was gegaan. Ze reageerde op de foto van de tekening met haar gigantische oren. Ze verzon kleine avonturen over de tuin en de schoen en het niksen op de bank. Het was maar e-mail, en tegelijk was het veel meer: een klein sprankje warmte, elke dag, voor iedereen die haar schreef.
Richard zag wat het deed. Een rotdag werd lichter van een mailtje van de hond. Mensen die elkaar weinig spraken, hadden ineens Kobe als gedeeld grapje. Er zat iets in dat groter was dan één gezin en één pup: mensen zoeken humor, blijdschap en gezelschap, en die zaten hier gewoon in een postvak.
Daarom bestaat Kobe AI. Niet om een blafje te vertalen of een filmpje te maken, maar om iedereen zijn eigen Kobe te geven: je eigen hond of kat, met een eigen karakter, een eigen geheugen en een eigen mailadres. Iets dat je onthoudt, je aan het lachen maakt, en je een goed gevoel geeft. Precies zoals het bij ons begon.
Met een kwispel,
Richard & Kobe 🐾